شنبه , ۲۰ آذر ۱۳۹۵
خانه / مقالات / فرهنگ بوشهر / ادبیات فولکلور / کاشکه مُنَم پُسر بیدم- خدادادی

کاشکه مُنَم پُسر بیدم- خدادادی

کاشکه مُنَم پُسر بیدم
دو سَر اُما پسر بیدم

صُب تا پسین تو بَسَّکی
پی بچیل وَ جَر بیدم

شلوار لی و پُی پَتی
وَ سَر تا پا ضَرَر بیدم
یَقَم واز و مینُم بلند
هَر رو گیر سفر بیدم

سی خُم سوار موتوری
تو آسمون می پَر بیدم

سی خاص و خوم بختَری
وَر میوه یَل گَزَر بیدم

تو شو عروسی دوسَلُم
همه ش تو کار شَر بیدم

کَلّه خراو و پا دراز
چَندَل شو کَپَر بیدم

دَم مدرسه نی دُختَرَل
همیشه دردسر بیدم

وقتی که صَرفُم نمیکه
وَر دی بوا مو کَر بیدم

زنجیل و چاقو تو دَسُم
بُلکُم و پر جیگر بیدم

روز شی دادن دَدَه یَل
سی شو کُکی گُتَر بیدم

تا نصف شو موقی خو
تو کیچه شت در بیدم

سی فیس دی وَر زَنَل
دومی رضو جُوَر بیدم

دختر چه کَل گَپ میزنی
سی دل خوت شَپ میزنی

َبورت هَل چَپ می زنی
هی مُدل رَپ میزنی

صدی عَلو میش حیدره
هَمکه میگن شیر نره

سیل مو کُ سی سالمه
ئی یم خو وضع و حالمه

دلم پُر گُلووَره
دنیا دور سَرُم زره

هَمَش مث سَگ وَ دُوُم
فقط دیندی نون و اُوُوم

دیم وَم میگو زَنی بُسُو
سی خُوت فَرمون بَری بسو
َ
صُوا که دی پیر آویدی
دَس زندی سیر آویدی

اوسو میخی زَن بُسُونی؟
میخوام که هَرگز نَسونی

زندی مو پاک خین دل
زرد مث خار زل

مو پسرم تو دختری
جون بُوام تو بختری

خُم نمیگم دَدَم میگو
وَر دی بُوا عزیز تری

نه فکر خونه نه زنی
نشسی هی ور میزنی

پُشت سَرت اووَل دَره
ره تَ بکَش وَردا بره

شعر تو باعث شَره
بدَرد عامَت میخَره

باشه مو دَه شعر نمیگم
اما دوارتَه هَم میگم

کاشکه منم پسر بیدم
کاشکه منم پسر بیدم

شاعر: “معصومه خدادادی”

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شد.خانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>